دلم هوای چشمای بارونی تو کرده

نه امیدی ! چه امیدی ؟ به خدا حیف امید                    

نه چراغی ! چه چراغی ؟ چیزه خوبی میشه دید ؟             

نه سلامی ! چه سلامی ؟ همه خون تشنه ی هم               

نه نشاطی ! چه نشاطی ؟ مگه راهش میده غم                 

مگه زوره ؟ به خدا هیشکی به تاریکی شب تن نمیده         

موشه کورم که میگن دشمنه نوره                       

به تیغ تاریکی گردن نمیده                          

زندگي چيدن سيبي است بايد چيد و رفت

زندگي تکرار پاييز است بايد ديد و رفت

 زندگي رودي است جاري هر که آمد کوزه اي شادمان پر کرد و مشتي آب نوشيد و رفت

 قاصدک, اين کولي خانه به دوش روزگار کوچه گرديهاي خود را زندگي ناميد و رفت

در غربت مزار خودم گریه ام گرفت

از زخم ریشه دار خودم گریه ام گرفت

وقتی که پرده پرده دلم را نواختم

از ناله ی سه تار خودم گریه ام گرفت

پاییز می وزد و تو لبخند می زنی

اما من از بهار خودم گریه ام گرفت

یک تکه آفتاب برایم بیاورید!

 دلم از آدما خون میگیره هی بهونه

دلم میخواد گریه کنم ولی چرا برای کی

 شاید واسه دل خودم شاید برای دیگری

شاید دلم شکسته شد

شاید چشام خسته شد

از دیدن دل سنگیها از زور این دلتنگی ها

 پس از تمام اضطراب عذاب و انتظار من

 تو را نگاه میکنم که دیدنی ترین تویی

 و از تو حرف میزنم که گفتنی ترین تویی

 من از تو حرف میزنم شب عاشقانه میشود

تو را ادامه میدهم همین ترانه میشود

 کاش به شهر خوب تو مرا همیشه راه بود

 راه به تو رسیدنم همین پل نگاه بود

مرا ببر به خواب خود که خسته ام از همه کس

 که خواب و بیداری من

هر دو شکنجه بود و بس

من از تو حرف میزنم شب عاشقانه میشود

تو را ادامه میدهم همین ترانه میشود

لب دریا رو به موجا روی نیمکت تک و تنها باز به یادت زندگی رو زنده هستم

لب دریا رو به موجا باز به یادت میخروشم تا بفهمی خیلی وقت اینجا منتظر نشستم

امشب چشام گریه داره

خیلی دلم گرفته پیش خذا واسم دعا کنید.

و ندانستم تمام حرفهایش فریب است

خنده هایش دروغ و بی احساس

گریه هایش هم کمی عجیب است

ندانستم ویرانگری آمده ویرانم کند

سا حر است می خواهد سحر سامانم کند

ندانستم رهگذر است، بهانه اش خستگی

برای اغفا ل من می آید از در دلبستگی

باورش کردم

و حرفهایش را شنیدم

دلم که با دلش یکدل شد جز آزار چیزی ندیدم

زبان بازیش که تمام شد

دل ساده ام که رام شد

دیگر دوست داشتنی در کار نبود

دیگر دوستی منتظر سر قرار نبود

راست و دروغ به عشق من قسم خورد

چیزی نگفتم من هر چه به روزم آورد

حالا خوب می فهمم معنی حرفهایش را

فریبی بیش نبود

او که دم از محبوبیت میزد

در شهر خود غریبی بیش نبود

او از عشق بی نصیب بود

او کارش فریب بود

او بازی می خواست، بازیچه زیاد داشت

یکی یکی می شکست و کنار می گذاشت

او همیشه فکر دلبری بود

چشمهای شیطان همه جا دنبال پری بود

او به وفا و صداقت کرده بود پشت

او عاشقانش را پنهانی با محبت می کشت.

به گمان  تا بی نهايت خسته خواهم ماند و تنها

بی ترانه بی اميد و بی سرور

سرد و تاريک در فراسوهای دل

تا نهايت خسته خواهم ماند و خواهم خواند

راستـــــــــــــــــــی......

به ياد می آوري؟

روزی كه ماهی ها مردند،

و قناری برای هميشه خاموش ماند،

روزی كه شب را اسير خود كرد

و ستارگان مهتاب را تشييع كردند.

آن روز را به خاطر بسپار،

برايش مراسمی بگير

شمعی روشن كن

عكس ياسهای پژمرده را روبان سياه ببند.

و مرا هم صدا كن.....

طلوع تلخی ها را آواز سازيم

و بخوانيم

صدايم كن تا

غم كوچ احساسمان را با هم قسمت كنيم.

اگر صدايم كردی و نيامدم

بدان كه پی عكسی از خودم می گردم و

تكه روباني.....

بیهوده تار عمر چه میبندی؟

روزی رسد که خسته و وامانده

بر این تلاش بیهوده میخندی

(خدایا چه تنها و در مانده ام

غریبی ز هر درگهی رانده ام

به سوی تو می آیم امشب که از دل

کلام تو در گوشه ی جان خوانده ام)